Tek Bayrak, Tek Vatan, Tek Millet, Tek Yürek, Tek Dileğimiz…
Trabzon Dernekleri Federasyonu
Yönetim Kurulu

Toplantıya katılan :

1- Akçaabat derneği başkanı Hayrullah ERTEM ve yönetimi,
2- Arsin Yolüstü Derneği Başkanı Seyfi KARA ve yönetimi,
3- Fettahoğulları Derneği Başkan Yardımcısı Mehmet FETTAHOĞLU ve yönetimi,
4- Birleşik Makililer Derneği Başkanı Hasan ATALAY ve yönetimi,
5- Sürmene Hallilli Köyü dernek başkanı Hasan AYAYDIN ve yönetimi,
6- Bakırköy Karadenizliler Derneği Yönetim Kurulu üyeleri,
7- Bahçelievler Trabzonlular Derneği Başkanı Ahmet HOCAOĞLU ve yönetimi,

Kendilerini tanıtarak düşüncelerini paylaştılar çok kalabalık hazirunun bulunduğu programda sanatçılarımız Taşkın, Abdurrahman YAZICI okudukları eserlerle katılımcılara müzik ziyafeti sundular.

İlçe Toplantının ikincisi 13 haziran Cuma akşamı Gaziosmanpaşa Trabzon derneğinde, yedi Trabzon derneğinin katılımıyla gerçekleşti, toplantıya T.D.F yöneticileri tam kadro katıldı.

1. Çaykara Eğridere Köyü Derneği Başkanı Ahmet ŞEKER ve yöneticileri
2. Çaykara Çayıroba Bayram BİBEROĞLU ve yöneticileri
3. Arnavutköy Trabzonlular Derneği Yunus GÜLDEMİR ve yöneticileri
4. Trabzon Sultangazi derneği : Ahmet ÖZKAN ve yöneticileri
5. Araklı merkez köyü Derneği Başkan vekili Cafer BAKIRTAŞ ve yöneticileri
6. Of Hamzalılar Derneği Hamza YÜCEL ve yöneticileri
7. Maçka Konaklar Köyü Derneği adına Şükrü TEKNECİ ve yöneticileri
8. Gaziosmanpaşa Trabzonlular Derneği İsmail ŞATIROĞLU ve yöneticileri

Gaziosmanpaşa Trabzonlular Derneği Başkanı İsmail ŞATIROĞLU yapmış olduğu konuşmada böyle bir toplantının kendi derneklerinde yapılmasında duyduğu memnuniyeti dile getirerek Federasyonun Başkan vekili Mustafa DEMİR’in kendi derneklerinin de başkan yardımcısı olduğunu, Federasyonun yönetim kurulu üyelerinden Ahmet ŞEKER’in de kendi derneklerinin de yönetim kurulu üyeleri olduğunu dolaysıyla zatı bir aile olduklarını belittiler aile ortamında gecen toplantıya federasyonumuzun bölge sanatçılarından Bayram DİNÇER ve Abdullah KOÇ okudukları eserlerle katılımcılara müzik ziyafeti sundular.

Bundan sonraki toplantı Fatih’de Trabzon öğrenci yurdunda, bir sonraki Ümraniye Trabzonlular derneğinde
Gerçekleştirilecektir.

Şalfed’in geleneksel Ağasar otçu şenliği 07-08 Haziran 2008 tarihinde Pendik Kurnaköy İskenderli Mevkiinde yapıldı.

Trabzon Dernekleri Federasyonu Başkanı ve yöneticilerinin de aralarında bulunduğu şenliğe Ağasarlılar yoğun ilgi gösterdi.Milli maç şenliğe katılanlar tarafından piknik alanında dev ekranda izlendi.

Cevdet Sunay Müze Evi Trabzon İli Çaykara İlçesi  Ataköy Beldesinde bulunmaktadır.
5. Cumhurbaşkanımız olan Cevdet Sunay Çaykara Ataköy Doğumludur.
Doğmuş olduğu ev günümüzde aslına uygun olarak restore edilerek ziyarete açılmıştır.
5. Cumhurbaşkanımız Cevdet Sunay, 10 Şubat 1899′da Trabzon’un Çaykara İlçesi Ataköy’de doğdu. Babası Alay Müftüsü İslam Sabri Efendi’dir. İlk ve orta eğitimini Erzurum, Kerkük ve Edirne’de tamamladıktan sonra girdiği Kuleli Askeri İdadisi’nde okurken I.Dünya Savaşı’ndaki subay gereksinimi deneniyle 1927′de subay adayı olarak eğitim kampına gönderildi. Ağır Toğçu sınıfına ayrılarak mülazım-ı sani (asteğmen) olarak göreve başladı. Aynı Yıl Filistin Cephesine gitti. 1918 ‘de Kudüs savaşlarında gösterdiği yararlılıklar nedeniyle mülazımlığa (teğmen) yükseltildi.
Bu bölgedeki bir çarpışma sırasında yaralanarak 28 Ağustos 1918′de birliğiyle İngilizlere tutsak düştü. Babasıyla birlikte Mısırda bir yıl süren tutsaklıktan sonra Anadolu’ya geçerek 1920′de Kurtuluş Savaşına katıldı. 1921′de Kahraman Maraş ve Gazi Antep cephelerinde Fransızlara karşı savaştı. Daha sonra Batı Cephesine gönderilerek Eskişehir, Sakarya Savaşlarına ve Büyük Taarruz’a katıldı. 1925-1926 yıllarında öğrenim gördüğü Harp Okulu’nu Yüzbaşı olarak bitirdi. 1927 ‘de Topçu Atış Okulu’nu, 1930′da Harp Akademisini bitirerek Kurmay oldu. 1934 ‘te Binbaşılığa’ 1943′te Albaylığa, 1949′da Tümgeneralliğe yükseldi. 1950′de Genelkurmay Hareket Dairesi Başkanlığı, 1953′te Tuğgeneral olarak 33. Tümen Komutanlığı, 1955′te Korgeneral olarak 9. Kolordu Komutanlığı yaptı.
1957′de yeniden Genelkurmay Hareket dairesi Başkanlığına getirildi. 1958′de Korgeneralliğe yükseltilerek Genelkurmay İkinci Başkanı oldu. Ağustos 1959′da Orgeneral oldu. 27 Mayıs 1960′tan sonra Kara Kuvvetleri Komutanlığı’na Ağustos’ta ise Genelkurmay Başkanlığına getirildi. Temmuz 1965′te dolan görev süresi Mart 1966′ya değin uzatıldı. 14 Mart 1966′da emekli oldu. 16 Mart 1966′da Cumhuriyet Senatosu Kontenjan Senatörlüğü’ne, ağır hasta olduğu için görevini sürdüremez duruma gelen Cumhurbaşkanı Org.Cemal Gürsel’in görevine TBMM kararı ile son verilmesi üzerine SUNAY 28 Mart 1966′da TBMM tarafından Cumhurbaşkanı olarak seçildi. 5. Cumhurbaşkanlığı görevini 28 Mart 1973′te tamamlayan Cevdet SUNAY, 1961 Anayasası gereği üstlendiği Cumhuriyet Senatosu Tabii üyeliğini 12 Eylül 1980′e değin sürdürdü.
Atıfet Hanımla evli olup üç çocuk babasıdır.
22 Mayıs 1982′de İstanbul’da öldü. Ankara’da Devlet Mezarlığı’na defnedildi.

1967 yılında Trabzon’ un Maçka ilçesinin Hacevera köyünde doğdu. İlk-orta ve lise eğitimini Maçka’ da tamamladı. 1983-1984 yılında İTÜ Türk Müziği Devlet Konservatuarına girdi. 1987-1988 yılında Konservatuardan mezun oldu ve aynı yıl İTÜ Sosyal Bilimlerde master eğitimine başladı. 1991-1992 yılında master eğitimini tamamladı.Sanat ve müzik hayatına 1987 yılında Maçka yöresinde yaptığı derleme çalışmalarını topladığı “Suların Horon Yeri” adlı müzik albümüyle başladı. Daha sonraları beste çalışmalarına başladı. Sunay AKIN, Yaşar MİRAÇ, Ömer KAYAOĞLU, Nazım HİKMET gibi değerli şairlerin eserlerini besteleyerek Volkan KONAK müziğini, tarzını belirlemiş oldu. Beste müziğinin içerisine etnik motifleri de katarak, örneği olmayan kendine özgü bir tarz yaratmış oldu. Bu tarzını 1991-1992 yılındaki “Efulim” isimli albümüyle sergilemeye başladı. Bu albüm çalışması Türkiye’ de ve Yurt dışında çok ses getiren bir çalışma oldu.
1994 yılında yine kendi eserlerini kapsayan “Gelir misin Benimle” adlı albümü dinleyicilerin beğenisine sundu.

1996 yılında “Volkanik Parçalar” adlı albümüyle sevenlerinin karşısına çıktı. 1998 yılında ise Pedaliza albümü ile yeniden dinleyicilerine seslendi. 2001 yılında dinleyicilerine DMC bünyesinde Şimal Rüzgarı albümüyle seslendi. 2004 yılında ise “Maranda” adlı albümüyle bir kez daha gönüllere girdi.

Volkan KONAK albümünde sergilediği 50’ ye yakın besteleriyle sadece dinleyicilerinin değil çeşitli kurum ve kuruluşlarında takdirini toplamış ve ödüllendirilmiştir. Çeşitli illerin gazeteciler cemiyeti, bazı politika ve kültür dergileri ile dernekleri tarafından “Yılın Sanatçısı” ödülleri verildi. 2005 Ankara başkent grubu yılın “Altın Adam” ödülü, 2005 magazin gazetecileri “Yılın Sanatçısı”, 2005 Kral TV “Yılın Halk Müziği Sanatçısı” ödülleri verilmiştir.

Ayrıca 2005’de Maranda albümü yüksek tirajı nedeniyle DMC tarafından Elmas Plak, 2006’ta Mora albümü ise MÜYAP tarafından altın plakla ödüllendirildi.
Volkan KONAK bu kıymetli ödülleri almanın mutluluğunu yaşamakla beraber, halktan ve hayattan aldığı ödüllerin onurunu ise en baş köşesinde taşımaktadır.

©Copyright www.volkankonak.com

Doğu Karadeniz Bölgesi müziklerine yeni bir soluk getirme fikriyle genç müzikolog Abdullah Akat öncülüğünde kurulan 7 kişilik Feluka Müzik Grubu farklı düzenleme, beste ve derlemeleri ile çalışmalarını tüm Türkiye’ye tanıtmaktadır.Akademisyen ve eğitimli bir kimliğe sahip olan Feluka grubu Karadeniz müziğinin popülerleşme sürecinde gelmiş olduğu noktadan duyduğu rahatsızlığa karşı, Doğu Karadeniz Bölgesi müziklerini en doğru şekliyle geleceğe aktarmaya çalışmaktadır.

Halkın sevdiği ve takip ettiği popüler alt yapıları belli bir süzgeçten geçirerek kullanan ve ana temayı öz müziğin üzerinde kurmaya özen gösteren Feluka Grubu, sesini daha büyük kitlelere duyurarak okyanuslara açılmak isterken, adını da yörede “kayık” anlamına gelen “filika”, “felika” , “feluka” dan almaktadır.

“Karadeniz başkadır içimizde,

Türkü oldu dilimizde,

Feluka koyduk adını,

Yüzsün diye gönlünüzde.”

Grup Üyeleri:

Abdullah AKAT : Vokal, Keman

Feluka fikrini ortaya süren ve grubun kurucusu olan Abdullah, 1982 yılında Trabzon’da doğdu. 1990 yılında Trabzon Müzik ve Halk Oyunları Derneği’nde müzik eğitimi almaya başladı. İlk ve orta öğrenimini tamamlayana dek Trabzon’da ve Ankara’da Türk Musikisi, Batı Müziği, Şan, Piyano, Ud ve Keman eğitimi aldı. Birçok Klasik Türk Musikisi, Türk Halk Müziği ve Çoksesli Müzik korolarında solist, korist ve saz sanatçısı olarak görev yaptı. 100’ün üstünde konser performansı sergiledi ve çeşitli ödüller aldı. 2000 yılında 3. lükle girmiş olduğu İ.T.Ü. Türk Musikisi Devlet Konservatuarı’ndan 2004 yılında 1.likle mezun oldu. Aynı yıl İ.T.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Müziği Yüksek Lisans Programı’na başlama hakkını elde ettikten sonra, “Doğu Karadeniz Bölgesi’ndeki Çepniler ve Çepni Müziği” adlı yüksek lisans tezini tamamlayarak 2006 yılında mezun oldu. Bu tez çalışması sırasında Doğu Karadeniz Bölgesi müzikleri üzerine çeşitli araştırmalar yaptı. Kemençe çalmayı öğrendi, birçok derlemeler yaparak, derlediği ezgilerin bir kısmını notaya aldı. 2005 yılında Karadeniz Teknik Üniversitesi Devlet Konservatuarı’nda Araştırma Görevlisi olarak çalışmaya başladı. Popüler Müzik, Yabancılaşma ve Doğu Karadeniz Bölgesi müzikleri üzerine çeşitli bildiriler sundu, yazılar yazdı. 2006 yılından itibaren İstanbul Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü’nde Araştırma Görevlisi olarak görev yapmakta olan Abdullah, İ.T.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Müzikoloji ve Müzik Teorisi Anabilim Dalı’nda Doktorasını yaparken, İ.T.Ü. Müzik Bilimi Kulübü’nde de başkanlık görevini sürdürmektedir.

Behzat Cem GÜNENÇ : Klasik Gitar,  Elektro Gitar

1980 Ankara doğumlu olan Behzat Cem Günenç müzik eğitimine küçük yaşta Ercan Taniş ile başladı 1993 yılında T.R.T. için Klasik Gitar video klipleri hazırladı. 1994 yılında İtalyan gitar virtuözü Roberto PORRONI’nin desteği ile burslu olarak İtalya da ve İsviçre de kendisinin Masterclass’larına katıldı. 1998 yılında Heinz WALLISH ile Viyana Devlet Konservatuarı’nda 2000 yılında da Graz Şehir Konservatuarı’nda Johanne PALIER ile 2 yıl konser gitaristliği çalıştı ve bu şehirlerde çok sayıda konser verdi. 2003 yılında askerlik görevini Kars şehrinde 300 den fazla solo resital vererek üstün başarı ile tamamladı. 2004 yılında İ.T.Ü. Türk Musıkisi Devlet Konservatuarı Müzikoloji bölümüne girdi halen Müzikoloji eğitimini sürdüren Cem Günenç aynı zamanda kendi hazırladığı web portalında (www.myklasikgitar.com) gitaristler için videolar, makaleler, çeviriler, söyleşiler hazırlamaktadır.

Emre AKSOY : Kemençe, Tulum

Aslen Araklı’lı olan Emre, 1987 yılında Karadeniz Ereğlisi’nde doğdu. İlk ve orta öğrenimini yine burada bitirdikten sonra 2005 yılındaYıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Mühendisliği bölümüne girdi. 2 yıl Trabzon yöresi halk oyunları ekibinde yer aldıktan sonra kemençeye ilgi duydu. Birçok yöreye has kemençe tavır ve tekniklerini kullanabilen Emre, kemençe çalışmalarını halen sürdürmektedir.

Gökhan ALTINBAŞ : Bas Gitar

Aslen Rize/Pazar’lı olan Gökhan, 1983 yılında Kadıköy’de doğdu. İlk ve orta öğrenimini İstanbul’da bitirdi. 2 yıl şan eğitimi aldıktan sonra 2002 yılında İ.T.Ü. Türk Musıkisi Devlet Konservatuarı Müzikoloji bölümüne girdi.7 yıl klasik gitar ile sahne aldıktan sonra bass eğitimi de aldı. 2 yılda ud eğitimi alan Gökhan, şu anda İ.T.Ü. Türk Musıkisi Devlet Konservatuarında son sınıf öğrencisidir.

İbrahim Özmen : Klavye

İbrahim Özmen 1985 yılında İstanbul da doğdu. 6 yaşında piyano çalmaya başlayan Özmen Şahika Önol ve Vitaly Radionova gibi isimlerle klasik piyano çalıştı, konserler verdi. Lise yıllarında caz müziğine olan sempatisini farketti ve Costa Halamidis ile caz armonisi ve performansı derslerine başladı. 2003 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Müzikoloji bölümünü kazandı, orta asya ve dünya müzik tarihinden ilham alarak bestecilikte kendisini geliştirdi. Çeşitli gruplarda yer aldı, konserler verdi. Özmen halen İTÜ Devlet Konservatuarı  II. Sınıf öğrencisidir.

İlhan KOÇAKOĞLU : Perküsyon

1966 Trabzon doğumlu olan İlhan, küçük yaşlarda başladığı vurmalı çalgıları geliştirerek zamanla birçoğunu ileri düzeyde çalmaya başladı. Trabzonda başladığı müzik yaşantısını Ankara ve daha sonra da İstanbul’da sürdürdü. Yaklaşık 30 yıldır vurmalı çalgılar üzerine çalışan İlhan, bu tecrübelerini Grup Feluka bünyesine aktarmaktadır.

Güntaç Ünal : Davul

1984 yılında Balıkesir’in Bandırma ilçesinde doğan Güntaç, ilk ve orta öğrenimini Çanakkale’de tamamladı. Davul ile 1999 yılında Çanakkale Anadolu Lisesinde okurken tanıştı. Bu süre içinde birçok grup ile çalıştı. 2002 yılında İ.T.Ü Türk Musıkisi Devlet Konservatuarı’na girdi. Okul sürecinde 2 yıl klarnet eğitimi aldı. Davul çalısmalarına devam etmekte olan Güntaç, şu anda İ.T.Ü. Türk Musıkisi Devlet Konservatuarında son sınıf öğrencisidir.

]]> http://www.trabzon.org.tr/grup-feluka-kimdir/feed/ 0 http://www.trabzon.org.tr/recep-yazicioglu-kimdir/ http://www.trabzon.org.tr/recep-yazicioglu-kimdir/#comments Wed, 30 Jan 2008 07:55:36 +0000 TDF Ajans http://www.trabzon.org.tr/?p=191 2 Haziran 1948′de Trabzon’un Sürmene ilçesinde doğan Recep Yazıcıoğlu, yüksek öğrenimini Ankara Hukuk Fakültesi’nde tamamladı. 1975 yılında askerliğini Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nda asteğmen olarak yaptıktan sonra, 1968 yılında, Aydın Maiyet Memuru olarak göreve başladı. 1971 – 1984 yılları arasında sırasıyla Kalkandere, Bahçe, Hamur, Ayvacık, Kırıkhan, Alaca, Akçakoca kaymakamlıkları görevinde bulundu. 1971 – 1984 yılları arasında, sırasıyla Kalkandere, Bahçe, Hamur, Ayvacık, Kırıkhan, Alaca, Akçakoca ilçelerinde kaymakamlık görevinde bulundu.

1984 yılında Tokat Valiliği’ne atandı. Daha sonra, 14 Ağustos 1989′da Aydın Valisi olarak göreve başladı. 19 Ağustos 1991 tarihinde Erzincan Valiliği’ne atandı ve bu görevinden sonra, 26 Eylül 1999′da da Merkez Valiliği’ne getirildi. Evli, üç çocuk ve bir torun sahibi olan Recep Yazıcıoğlu, zaman zaman yaptığı sistem eleştirileriyle ve aykırı görüşleriyle dikkat çekti. Son olarak Denizli Valiliği görevinde bulunan Yazıcıoğlu, 2 Eylül 2003′de Eskişehir-Ankara Yolu üzerindeki Temelli Belediyesi yakınlarında trafik kazası geçirdi. Ankara İbn Sina Hastanesi’ne yatırılan Yazıcıoğlu, kazadan iki gün sonra bitkisel hayata girdi.

Türk halkının yakından tanıdığı ve çok sevdiği Vali Recep Yazıcıoğlu, 8 Eylül 2003′de Ankara İbn Sina hastanesi’nde vefat etti. Cenazesi bir gün sonra, Söke ilçesinde defnedildi.

Sıradışı bir Vali !
Vali Yazicioglunu bir de yardımcısı anlatıyor, bakalım o nasıl tanıyor merhum Vali’yi…

Onu ilk kaymakamlık kursunda bize ders vermeye geldiğinde gördüm. O güne kadar hep toplum kalkınması çerçevesindeki inanılmaz icraatlarını, Tokat efsanesini, traktörle veya motosikletle tebdili kıyafet yaptığı habersiz denetimlerini, baston yutmuş gibi kasılmaktan bir taraflarına felç inecek bürokrat tavırlarını, bürokrasiyi ve halkı da sigaya çeken, toplumumuza başaramama fırsatını bile tanımayan merkeziyetçi yönetim yapısına karşı alternatif çözümleri de ortaya koyan eleştirilerini birlikte çalıştığı meslektaşlarımızdan, basından vs.. duymuştum. Aklıma takıldığı için sordum:  Siz valilerin seçimle gelmesini savunuyorsunuz.

Seçimle gelen başarısız yöneticilerin yanında tayinle gelen sizin gibi başarılı yöneticiler de var. Bir de üniter yapı meselesi… Bu niye önemli?   Bilmeden damardan girmişim. Üç saatin nasıl geçtiğini anlayamadık. Ders bittiğinde hepimiz karşımızda örnek alınmaya değer, heyecanı, iddiaları olan muhteşem biriyle karşılaştığımızı anladık. Her meslek grubunda olduğu gibi mülki idarede onun gibi olmaya heveslendiğimiz bir örnek insandı artık. Bu örneğin tekrarlanmaması gayretlerine de şahit olduğunu söylerdi. Değil mi baltanın sapı bizdendi. 1984 yılından beri Türkiye de kaymakamların örnek aldığı, yanında çalışan hiçbir meslektaşımızın hakkında olumsuz tek laf edemeyeceği bir insandı.

1993 yılında Erzincan Vali Yardımcılığı na tayin edildiğimde Mümtaz Soysal ın  zıpkın  diye tarif ettiği birisinin yanına gitmekten dolayı epey heyecanlı ve memnundum. Merkeziyetçi yönetim yapısının Özal ın bütün gayretlerine rağmen cari olduğu, güçlü yerel yönetim yapısının üniter devlet yapısına sanki ters addedildiği ülkemizde taşrada olmasına rağmen ülke gündemine yaptıkları ve söyledikleri ile girmeyi başarmış, bundan daha önemlisi hiçbir zaman ülke gündeminden çıkmamış birisi ile çalışmak her meslektaşıma nasip olacak bir mazhariyet değildi.

Altı yıl Erzincan daki görev yaptığım vakitler, şimdi hayatımda hatırlamaktan bile zevk aldığım en müstesna yıllardı. Çalışana her türlü yetkiyi, imkanı vermeye programlanmış, Erzincan’da çalıştığı dokuz yıl boyunca her türlü güzel işe bir yerinden mutlaka katılmış, hiçbir şey yapamazsa gidip  aferin, arkanızdayım, her türlü yardıma hazırım  sözünü söylemiş birisi olduğunu yakından gördüm. Bu sebeple ve sahip olduğu müthiş bir empati yeteneği, içinde fazilet duygusuna yer vermek kaydıyla başkalarının meşru menfaatlerine karşı duyduğu saygı sebebi ile herkesin sevgisi yanında minnettarlığını kazandı.

“ELLERİ NASIRLI VALİ”

Ölümünün ardından bütün gazeteler onun renkli ve bilge kişiliğine ağıt yaktı: İbrahim Öztürk, Zaman’da yayınlanan, “Güle güle, ‘elleri nasırlı vali’” başlıklı yazısında şöyle diyordu: “Profesör Dr. Osman Altuğ, hayatının her anını sürpriz hareketler üzerine kuran, bunu bir nevi zamansız vedasıyla da gösteren Denizli Valisi Sayın Recep Yazıcıoğlu’nu tarif ederken bir benzetme yapma ihtiyacı duyuyor. “Onu” diyor “halk, ‘elleri nasırlı vali olduğu için sevdi.” Kullanılan bu ifade öylesine etkileyici idi ki, bir taraftan boşalan gözyaşlarıma engel olamazken, bir taraftan da şahsım olarak benim de Sayın Yazıcıoğlu’nun derin hatırası karşısında birkaç şey söylememi icap ettirdi. (…) Esasen Sayın Yazıcıoğlu’nun 55 yıla sığdırdığı zengin hayatı, Anadolu insanının tırnakları ile kazıyarak nerelere geldiğini, onlarla nasıl hemhal olabileceğini gösteren ‘örnek’ bir şahsiyet, örnek bir yönetici ve örnek bir insan modeli idi. “Nasırlı el” tasviri bu nedenle sembolik bir yakıştırma değil, hayatının merkezinden alınma bir gerçektir. (…) ‘Halkın gözbebeği’ mayası ve özü ile bu toprakların insanı olduğunu her hareketinde gösterdi. Erdemi ve bilgeliği bir yaşam kültürü ve bir hikmet haline getiren Anadolu–İslam kültürünün ‘önce insan’ dedirten o yüce algılamasının somut bir göstergesi olarak da Sayın Yazıcoğlu önemli bir ana karakter olarak gösterilebilir…
Alın çizgileri, halkının ızdıraplarını adeta resmeder şekilde buruş buruştu. Halkın içinde hakikati arama sevdası, onu sadece “ideal bir” idareci konumuna yerleştirmedi, aynı zamanda belki de kaderi oldu. Halkla iç içe olmasından; yani içinde yaşattığı ülke insanından tedirgin olanlar, onun halkla birlikte çıktığı bir çağdaş “Gandi-vari” sessiz yürüyüşünden hep korktular.”

TÜRKİYE’NİN VALİSİ

Milliyet’ten Taha Akyol da, yazısının başlığını, “Milletin valisi” diye koydu ve onun farklı kişiliğini tahlil etti: “Denizli Valisi merhum Recep Yazıcıoğlu niye geniş kitlelerce sevilirdi? Sadece vali olarak yaptığı hizmetlerden mi, yoksa “duruş”undan mı?
İllerine büyük hizmetler etmiş çok sayıda valimiz vardır. Recep Yazıcıoğlu’nun halk nazarında bu kadar sevilmesinin önemli sebeplerinden biri, hiç şüphesiz onun “sıra dışı, aykırı bir vali” olmasıydı: “Devletin içinde” idi, ama “millet”in dilini konuşur, özlemlerini hissederdi; halkla “duygudaşlığa” sahip bir vali idi.
Sivri örneğini ünlü Ankara Valisi Nevzat Tandoğan’da gördüğümüz türden, halka tepeden bakan, “devletlü” tipinde bir vali değildi…Devletin halk üzerinde nasıl bir baskı cihazı gibi çalıştığını bilir ve kendisini halkla beraber ‘bastırılmış’ hissederdi.
İşte eşi Meryem Hanım’a vasiyeti: “Hür demokratik bir ülkede doğmadı, demokrasiyi görmeden öldü diye yazsınlar mezar taşıma…”
(….)
“Sağ sol yok, artık değişim ve statüko var.”
“Bir görüşmemizde, Turgut Özal hakkında konuşurken bana mealen şunu söylemişti:
-Bir idareci kendisini ‘devletin adamı’ gibi görürse halka ‘yine ne halt edecek’ diye şüpheyle bakar, halkın başından zart zurtu kaldırmaz. Ama kendini halktan biri gibi hissederse o zaman devletten aldığı bütün güçle halka hizmet eder, halkın önünü açar. Aslında devletin de lehine olan budur ama bunu bizim devlete anlatmak zor.”
(….)
Yazıcıoğlu kesinlikle “milliyetçi” idi… serbestlik isteyen ‘millet’in milliyetçisiydi.
Onun “düşman sözü askeri bir terminoloji, sivile taşıyamazsın” demesi, birçok siyasî sorunumuzun, hatta bir yönüyle siyasî tarihimizin özeti gibidir.
***
Milliyet’ten Serpil Yılmaz’ın tespitleri ise şöyle:
“Batı’da düşünce özgürlüğü can güvenliği ile eş tutuluyor…(Bizde ise) şahıs olarak hepimiz faşistiz, farklılıklarımızı kabul edemiyoruz. İnsanlara kıyıyoruz…”
Yazıcıoğlu, “devlet içinde halkın uzantısı” olduğu için çok sevildi. Bu heyecanla, bu zihniyetin yaratıcılığıyla yönettiği illere büyük hizmetler götürdü.
Bizde devlet ve halk arasında asırlara uzanan gerilimler vardır. Elli yıllık demokrasi tarihimizdeki krizlerin de kaynağı budur. Nasıl mı çözülür? Çözüm konusunda Yazıcıoğlu başlı başına bir modeldi…Rahmet ve saygıyla anıyorum.”

SON SÖZ, SON ÜMİT

Büyük kalabalıkların iştirak ettiği, kimileri Kocatepe camii böyle kalabalık görmedi diye tarif ettiği, 10 Eylül’deki cenaze töreninde oğlu Mehmet Kemal Yazıcıoğlu, babasını sevenlerin yüreğine su serpen konuşmasıyla bir ümit kıvılcımı çaktı beynimizde; umarız ve candan dua ederiz ki, öyle olur: ‘‘İkinci bir Recep Yazıcıoğlu gelecek bu ülkeye. Bunun için bütün benliğimle yemin ediyorum!’’
Yolun ve bahtın açık olsun genç arkadaş!..Sağlam ve saygın bir rehberin var önünde…
O, erdemliliğin, devlet-millet kaynaşmasının, ‘insan yüzlü’ olmanın, yenileşmenin/kendi kültürünü temsil ederek, ruh kökünden kopmadan değişimi yakalamanın yol haritasını çizdi ve bu onurlu hedefi göstererek ayrıldı aramızdan. Bu modeli, bu üslubu, bu misyonu devam ettirmek/bu aydınlık yolda yeni mesafeler kat etmek, artık dirayetli ve erdemli insanlara kalıyor.
“Ne Yazıcıoğlu var artık, ne Kahveci/Ümitsiz ve muştusuz yaşamak ne feci!”
Mekânları cennet olsun…

1899 yılında Trabzon/Çaykara ‘ da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Erzurum, Kerkük, Edirne ve Kuleli Askerî Lisesi’nde yaptı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, 1917 yılında subay adayı olarak eğitim kampına katıldı. Aynı yıl Filistin cephesinde görev aldı.
1918 yılında Mısır’da İngilizlere esir düştü. Esaretten döndükten sonra, Kurtuluş Savaşı’na katılarak, Güney cephesinde görev aldı. Sonradan Batı cephesinde görevini sürdürdü.
1927 yılında Harp Okulu öğrenimini tamamladı. 1930 yılında Harp Akademisi’ni bitirdi. Silahlı Kuvvetlerde çeşitli görevler alarak 1949′dan sonra Generallik rütbelerinde hizmet verdi. 1960 yılında Genelkurmay Başkanlığı görevine atandı.
1966 yılında, bu görevinden ayrılarak Cumhurbaşkanlığı kontenjan senatörlüğüne seçildi. Cemal Gürsel’in rahatsızlığı sebebiyle görevden ayrılması üzerine, 28 Mart 1966′da Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından Türkiye’nin beşinci Cumhurbaşkanı seçildi. Yedi yıllık görev süresini tamamladıktan sonra 1973 yılında Cumhurbaşkanlığı’ndan ayrıldı.
1929 yılında Atıfet Hanım’la evlenen ve üç çocuğu olan Cevdet Sunay 22 Mayıs 1982 gününde vefat etti.

Kahveci, Türkiye’ye döndükten sonra Boğaziçi Üniversitesi’nde öğretim üyeliği yaptı. Ardından da İçişleri Bakanlığı teknik danışmanlığında bulundu. 12 Eylül döneminde Başbakanlık Danışmanlığına atandı ve o sıralarda Turgut Özal’la tanıştı. 1983 yılında ANAP’ın kurucuları arasında yer alan Kahveci, askeri yönetim tarafından veto edildiği için milletvekili olamadı. Daha sonra 1987 yılında İstanbul’dan milletvekili seçildi ve Devlet Bakanı oldu. Bir süre sonra da Maliye Bakanlığı görevine getirildi.

5 Şubat 1993 tarihinde eşi ve iki çocuğu ile birlikte Bolu-Gerede yakınlarında trafik kazası geçirdi. Adnan Kahveci ve eşi olay anında hayatlarını kaybederken, 17 yaşındaki çocukları Aslıhan Kahveci yaralı olarak kurtuldu ancak, bitkisel hayata girdi ve 10 gün sonra vefat etti. Kamuoyunda dürüstlüğü ile tanınan ve çok sevilen Adnan Kahveci’nin yeni yapılan otobanda ters yola girerek kaza yapması, çeşitli şüphelerin ortaya atılmasına sebep oldu.

İngilizce konuşan Kahveci

Özal’ın parti kurma çalışmaları sırasında, görüşmek için çağırdığı Bedrettin Dalan anlatıyor; Özal bana kurucu üyelik önerdiğinde, memnuniyetle kabul ettim. Orada enteresan bir anımız daha var. Adnan o zaman, sürekli Özal’ın yanındaydı ve gelen giden misafirlerle de ilgileniyordu. Bir ara Özal bana döndü “Ne içersin?” dedi. Ben, “Bir çay içerim” dedim. Adnan’a döndü; “Kahveci, bir çay söyler misin?” dedi. Kahveci, baktım Özal ile İngilizce konuşuyor. Eve döndüm, hanıma “Yahu adam müthiş. Kahvecisi bile İngilizce konuşuyor” dedim. Sonradan, o kişinin Adnan Kahveci olduğunu öğrendim (Mehmet Ali Birand – Soner Yalçın, The Özal, s.167-168).

Kahveci’nin telefonu

Devlet Bakanlığı ve Maliye Bakanlığı dönemlerinde, üniversitedeki görevimin yanısıra, Kahveci’nin de özel danışmanlığını yapıyordum. Bu arada, kendisine bağlı olan PETKİM Holding’de de yönetim kurulu üyeliği yapıyordum. Bir gün beni aradı;

- Kızılot, hayrola dün seni evden aradım “Çok önemli” diye de not bıraktığım halde beni aramadın…

- Çok özür dilerim Sayın Bakanım, inanın haberim olmadı.

Aramasına neden olan konu hakkında bilgi verdiğim konuşmamız bittiğinde, biraz canım sıkılmıştı. Eve gittim ve yedi yıldır evde çalışan, kendi halinde saf bir Anadolu kadını olan Safiye Hanım’a sordum;

- Safiye Hanım, dün beni Maliye Bakanı aramış ve “Arasın, çok önemli” diye not bırakmış. Niye bana söylemedin?

- Yok Şükrü Efendi, Maliye Bakanı seni aramadı, arasaydı söylemez miydim?

- Bak Safiye Hanım, bugün bizzat kendisi ile konuştum. Arayıp, eve not bıraktığını söyledi. Hele sen iyi düşün bakayım, dün beni hiç arayan oldu mu?

- Haa… evet dün birisi aradı, “Şükrü Hoca evde mi?” diye sordu. Kendisi kahveci mi neymiş “Gelirse beni mutlaka arasın” dedi. Ben de kendi kendime, Şükrü Efendi kahveye falan gitmez, kahveciyle çaycıyla bir işi olmaz, herhalde yanlış aradı diye, kahvecinin aradığını sana söylemedim.

- Teşekkür ederim Safiye Hanım, senin kahveci zannettiğin ve aradığını bana söylemediğin o kişi var ya, O…Maliye Bakanı Adnan Kahveci idi!.. (Şükrü Kızılot, Memleketimden Vergi Manzaraları, Sabah Kitapları, Cilt : 2, s.25-26).

Kahveci’nin sırları

1992 yılı sonuydu. Adnan Kahveci ile Meclis’teki odasında sohbet ediyorduk. Laf dönüp dolaşıp ANAP’taki liderlik tartışmalarına geldi. O dönemde Cumhurbaşkanı Turgut Özal, eski partisi ANAP’ın Genel Başkanı Mesut Yılmaz’dan memnun değildi. Her fırsatta Yılmaz’dan dert yanıyordu. Kahveci de Özal ile aynı kaygıları taşıyordu. Yılmazlı ANAP’ta gelecek görmüyordu.

Kahveci’ye sordum: “Size yönelik beklentiler de var. Aday olmayı düşünmüyor musunuz?” Önce derin bir nefes alan Kahveci, “off the record” yani yazılmamak üzere “kayıt dışı” şunları söyledi: “Farkındayım. Uygun bir konjonktürde genel başkan adayı olacağım. Çünkü ANAP’ın bu şekilde devam etmesi mümkün değil. Ama aday olduğunuzda da kazanmanız lazım. ANAP’ın tüm delege yapısını inceliyorum. Genel başkan seçilirsem neler yapabileceğimi düşünüyorum. Programım hazır ama delegeler hazır değil.”

“Nasıl yani?” diyecek oldum. Kahveci gülerek, anlatmaya devam etti: “Bak Şamil. Ben siyasete tepeden girdim. O nedenle teşkilatlar beni pek kabullenmedi. Bu yanlışlığı düzeltmek için her hafta sonu seçim bölgem İstanbul’a gidiyorum. Meclis’te Genel Kurul kapandıktan sonra perşembe akşamı veya Cuma sabahı İstanbul’a hareket ediyorum, salı günü Genel Kurul toplanmadan Ankara’ya dönüyorum. Bunun kolay olmadığını biliyorum ama siyasete girişimdeki yanlışlığı düzeltmem, doğru olan taban politikasını gerçekleştirmem gerekiyor. Bunun faydasını hemen gördüm. Siz seçmene giderseniz, onlar da size karşılığını hemen verirler. Geçen yıl (1991 genel seçimleri) yüksek tercih oyu alarak seçildim.”

Bu sözler üzerine, “Siyasete tepeden girdiniz ama yoğun bir çalışmayla seçmenin gönlünde yer edindiniz, artık neyi bekliyorsunuz?” diyerek az önceki sorumu biraz daha açtım. Kahveci, şöyle devam etti: “Doğrudur. Seçmenle sorunumuzu bu şekilde çözdük. En fazla tercih oyu alarak seçildik. Sırada partimizin delegeleri var. Merkezdeki, liberal delegelerden büyük destek görüyorum, onlarla bir problemim yok. Ama partinin muhafazakar delegeleri, henüz beni tanımıyor, bana yeterince güvenmiyor. Şimdi muhafazakar kesimin gerçek Adnan Kahveci’yi tanımasını, bana güvenmesini istiyorum. Bu konuda çalışıyorum. Ondan sonra genel başkanlık için adaylığımı kesinleştirebilirim.”

Evet… Kahveci, ANAP Genel Başkanlığı için adaylığı düşünüyor, muhafazakar delegelerin gönlünü kazandıktan sonra sahaya çıkmayı planlıyordu. Gerçi, hemşehrisi Trabzonlu eski Bakan Eyüp Aşık, Meclis kulisinde “Adnan’ı aday olmaması için ben ikna ettim. Ona, ‘Mesut Yılmaz Cumhurbaşkanı olmak istiyor, tüm politikaları bu hedef için. Biraz sabret. Mesut Bey Çankaya’ya çıkarsa sen de ANAP Genel Başkanı olursun’ dedim. O da ikna oldu” diye anlatıyordu ama ben Kahveci’den böyle bir “mutabakatı” dinlemedim.

O tarihte Kahveci ile birlikte bir kitap yazmayı düşünüyorduk. “Ortak kitap yazma” önerisi Kahveci’den gelmişti. Kahveci’nin kafasında, yolsuzluk olaylarıyla yıpranan ANAP’ı da içine alacak şekilde siyasetteki değişim talepleri ve siyasi partilerin yolsuzluklardan arındırılmasına yönelik kapsamlı bir kitap çalışması vardı. Kahveci, “Vatandaş, ‘kursağı temiz siyasetçi’ istiyor. Seçimde bu tercihini ortaya koydu. Bu değişim taleplerini mutlaka yazmalıyız” diyordu. Her İstanbul dönüşü teybine kaydettiği notları ve siyasi planlarını bana da anlatırdı. Genel başkan seçildiğinde ANAP’ı şaha kaldıracak “sihirli formülü” olduğunu söylerdi.

Son dönemde hem muhafazakar delegelerle irtibat kurmaya büyük özen gösteriyor hem de “İslam Ekonomisi” üzerinde çalışıyordu. O’nun bu “sihirli formülü” de liberal ekonominin “katı” öğretileriyle İslam ekonomisinin “sosyal” hedefleri arasında sağlam bir köprü kurulması, başka bir ifadeyle “liberal-sosyal sentez”e dayanıyordu. Bu konudaki en büyük yardımcısı ise uzun yıllar Diyanet’te çalışmış, yakın akrabası, 5 dil bilen ve İslam ekonomisi üzerine ihtisas sahibi Dr. Niyazi Kahveci’ydi.

Tüm bu hedefler ve hayaller, 5 Şubat 1993 günü Gerede yakınlarındaki bir trafik kazasına “kurban” gitti. Seçmenle irtibatını koparmamak için her hafta sonu Ankara’dan İstanbul’a giden Adnan Kahveci, eşi ve kızıyla birlikte bu “yolda” hayatını kaybetti. Oğlu Cihan ise yaralı olarak kurtuldu. Bu yaşananların bir “kaza” değil “cinayet” olduğu iddia edildi ama bu konudaki hukuk mücadelesinden sonuç çıkmadı.

Sağlığında “muhafazakar” delegelerin kendisini çok iyi “anlamadığını” düşünüyordu ama öldüğünde “onlar” da yanındaydı. Aradan geçen 12 yıl boyunca belki de O’nu sürekli hatırlayan tek kesim “muhafazakarlar” oldu. Öyle anlaşılıyor ki, “ölüm tarihi” yaklaştığında Kahveci, kendisini her kesime anlatmayı başarmıştı.

Kazanın ardından Kahveci’nin evine girildiğinde karşılaşılan şu manzara, tüm bunları anlatmaya yetiyordu. Yatağın başucunda iki kitap vardı: Biri Kur’an-ı Kerim, diğeri İslam ekonomisi üzerine yazılmış bir kitap. ( yeni şafak online , şamil tayyar )